 |
| รอยยิ้มของสาวน้อยวัย 15 ที่เข้ากรุงมาทำงานตอนอายุ 13 จนได้พบกับผู้ชายคนนึงที่แวะเวียนมาทานข้าวที่ร้านบ่อยๆ |
 |
| หลายปีต่อมาสาวน้อยสมรสกับชายคนนั้นที่อายุห่างกันถึง14ปี และเป็นญาติเจ้าของร้าน ขณะจดทะเบียนสมรสเธอพบว่า ชื่อตามทะเบียนบ้านคือ "ทองศรี" ไม่ใช่ กองศรี ตามที่ปรากฏบนการ์ดแต่งงาน |
 |
| พิธีสมรสจัดขึ้นสองแห่ง แห่งแรกคือบ้านเกิดผู้สาว จ.สุรินทร์ แต่งแบบพื้นบ้านเป็นกันเอง ในขณะที่พิธีในกรุงเทพเธอตื่นเต้นมาก |
 |
| ใช้ชีวิตมาร่วมปี เธอให้กำเนิดลูกชายคนโต และอีกห้าปีให้หลังก็เตรียมให้กำเนิดลูกสาวคือ "ฉัน" |
 |
| ฉันลืมตาดูโลกเมื่อ 8 พฤษภา 36 และภาพนี้แม่เล่าว่า พี่ชายพยายามจะอุ้มฉัน แต่แม่ก็กลัวพี่ไม่ไหวเพราะฉันตัวหนัก ฮ่าๆ เลยต้องช่วยพยุงไว้ก่อน |
 |
| เกิดมาหัวล้านไร้คิ้วตัวซีดหน้าบึ้ง จนต้องเอาอัญชัญมาป้ายให้ผมขึ้นบ้าง แต่ฉันชอบรอยยิ้มของแม่ภาพนี้ มันสวยที่สุดแล้ว |
 |
| ตอนเล็กๆไม่ค่อยมีรูปกับพ่อ เพราะพ่อต้องไปต่างประเทศช่วงหนึ่ง แม่เลี้ยงฉันกะพี่ พอจะมีรูปด้วยกันก็เป็นตอนร้องไห้หาแม่ ติดแม่มาก แถมตัวหนักจนพ่อต้องแบกขึ้นหลัง |
 |
| เด็กๆต้องเที่ยวทะเล สมัยนั้นก็ต้องหาดบางแสน หลังไปไหว้เชงเม้ง ตอนนี้อะไรๆก็เปลี่ยน หาดไม่น่าเล่นเท่าก่อน แต่ยังไม่ลืมเสียงคลื่นซัดในตอนนั้น |
 |
| บ้านเกิดแม่เป็นอีกหนึ่งสถานที่เล่นในวัยเด็ก นี่คือศาลปู่ตาเก่าแก่ที่ถัดไปไม่ไกลก็เป็นป่าช้า มักรวมกลุ่มไปเล่นกันเป็นประจำ แต่ไม่ได้ลบหลู่หรือสร้างความเสียหายใดๆ |
 |
| สามเกลอที่เล่นด้วยกันแต่เด็ก คนกลางคือลูกพี่ลูกน้องที่แม่เธอมาฝากเลี้ยงบ่อยๆ แก่กว่าฉันหนึ่งปี อายุไล่เลี่ยทำให้เราสนิทกันมาก |
 | ||
| ผู้หญิงคนนี้คือแม่ของลูกพี่ลูกน้องภาพก่อนหน้า หรือก็คืออาฉันนั่นแหละ เป็นคนมีความสามารถ ขยันทำงาน แต่ก็เพราะเหตุนั้น ทำให้อาจากไปพร้อมโรคร้ายเมื่อปี2547 ขณะที่ลูกสาวอายุเพียง12ปี |
 |
| ใช้ชีวิตม.ต้นกับเพื่อนกลุ่มนี้มากที่สุด เรายังติดต่อกันเรื่อยๆ ทุกคนโตขึ้นมาก แต่มีหนึ่งคนที่ไม่เจออีกเลยหลังจบม.ต้น อยากบอกว่า คิดถึงแกนะเว้ยเพื่อน |
 |
| เริ่มชอบศิลปินเกาหลี" TVXQ! "เจอใกล้ๆครั้งแรก 14 ตุลา 50 และเป็นภาพแรกที่ถ่ายติดตัวจริง ด้วยกล้องคอมแพคเล็กๆที่พกไปวันนั้น ดีใจมาก ฉันจดจำวันนั้นได้ขึ้นใจ ขอบคุณโอกาสที่ทำให้เจอพวกเขา |
 |
| หลังติดตามผลงานมาเรื่อยๆ ก็ไปคอนเสิร์ตTVXQเป็นครั้งที่สอง แต่กลับเป็นครั้งสุดท้าย ที่พวกเขาจะแสดงร่วมกันบนเวที5คน มันเป็นอะไรที่ทั้งมีความสุข ทั้งกังวล ทั้งเศร้า เหมือนกับโลกครึ่งนึงของฉันมันพังครืนลงมาตรงหน้า. .. |
 |
| คิมแจจุงคือคนที่ฉันชอบมากที่สุดในวง แจมาโปรโมทคอนเสิร์ตในนามJYJ ยังไงก็ตามฉันก็ยังสนับสนุนพวกเขาทั้ง5 ฉันเพิ่งซื้อกล้องDSLRได้ไม่นาน ฉันดีใจที่สามารถเก็บภาพรอยยิ้มนี้ ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นหลังเกิดเหตุการณ์ที่เจ็บปวด |
 |
| อดีตคนพิเศษคนแรกของฉัน เรา. ..ไม่ได้ติดต่อกันเลย แต่ก็หวังว่าเขาจะมีชีวิตที่ดี เรายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมา |
 |
| สัตว์เลี้ยงตัวแรกที่พลัดหลงมา ตื้อจนแม่และฉันยอมเลี้ยงดู เลี้ยงจนรักมาก แต่มันก็จากเราไปแล้ว2ปี คิดถึงแกจัง - ถ้วยฟู - |
 |
| แต่เจ้าฟูก็ไม่ได้จากไปอย่างใจร้าย มันมีเจ้าเหมียวเพศเมียสามสีนามว่า ฟุนหรือฟุนนี่ ไว้ให้ดูต่างหน้า 2ขวบแล้วละตอนนี้ ฉันรักมันมากแต่ก็หมั่นไส้มากเหมือนกัน ฮ่าๆ |
 |
| กีฬาสีปีสุดท้ายในชีวิตม.ปลาย จังหวะที่ทุกคนวิ่งไปวิ่งกลับ เมื่อประกาศผลการแข่งขันต่างๆ มันสนุกมากจริงๆ ฉันถ่ายภาพแทบไม่หยุด |
 |
| 610 สอบวันสุดท้าย แทบยกห้องกันไปถล่มห้าง ปลดปล่อยก่อนโผบินสู่หนทางที่ยากขึ้น |
 | |
| พิธีจบปัจฉิมวาเลนไทน์ กับคนที่พิเศษถึงตอนนี้ ถึงจะไม่ใช่สำหรับเขา คนที่ถ่ายรูปนี้มาขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ |
 |
| ของขวัญจากคนพิเศษ ดีใจมากถึงมากที่สุด ตื้นตันจนพูดไม่ออก มันมากกว่าที่ใครๆเห็น |
 |
| ราตรีสตรีนนท์สำหรับรุ่นฉัน นี่คือเพื่อนรักที่ซี้ที่สุดตั้งแต่ม.ต้น เป็นคนทำอะไรสุดๆตลอดเวลา ว่างเมื่อไหร่เราจะนัดเจอกัน ภาพนี้ถึงมาก ตัวแกมาก ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกันมาตลอด |
 |
| ฉันได้ไปต่างประเทศครั้งแรกกับพ่อแม่ ด้วยคำสัญญาที่ว่าจะแอดมิชชั่นให้ติด แต่พ่อกับแม่ก็พาไปก่อนจะประกาศผลซะอีก ขอบคุณมากฮะ รักมากมากเลย |
 |
| คู่รักสูงวัยใจดี รอยยิ้มที่น่ารักของคนสองท่านนี้ ทำให้มีฉันในทุกวันนี้... |
 |
| ฉันแอดมิชชั่นติดคณะ ICT นิเทศศาสตร์ ศิลปากร รุ่นพี่ถ่ายฉันใส่หูแมวตอนไปเข้าค่ายรับน้อง โดนใจมากเลย ฮ่าๆ |
 |
| ปิดเทอมกลางภาค ไทยเจอวิกฤติน้ำท่วม บ้านฉันก็ไม่เว้น ถึงหน้าต่างบ้านชั้นหนึ่ง ข้าวของเสียหาย หนักจนต้องอพยพไปอยู่อพาร์ทเม้นย่านลาดพร้าว น้ำก็ยังอุตส่ามาท่วมด้านหน้า เกินบรรยายจริงๆ |
 |
| ผ่านพ้นวิกฤติด้วยกำลังใจจากมิตรภาพ กลับมาเรียนอย่างปกติ และเริ่มต้นชีวิตมหาลัยกับเพื่อนกลุ่มนี่้ อยู่ด้วยกันนานๆนะเว้ย |
 |
| คาบสุดท้ายกับการเรียนดรออิ้งกับ "ป๋าชัยชาญ" ผู้เป็นที่รักของนักศึกษาคณะ ICT ศิลปากร จากคณะบดีสู่อธิการบดี ยินดีด้วยจริงๆ ขอบคุณสำหรับความรู้ที่ป๋าพร่ำสอนเสมอมาค่ะ |
 |
| สุดท้ายนี้ ความผูกพันใดๆก็ไม่เท่าความผูกพันในครอบครัว ♥ |
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น